Bir lamba var sokağın başında, evimizin tam karşısında.Diğer lambalar gibi değil.Akranları etrafa ışık saçarken o, karanlık saçıyor.Kim bilir hangi hoyrat eller kırdı lambasını? Hangi sokak çocuğu gören gözlerini kör etti.



Bir lamba var sokağın başında, odamın tam karşısında.Ayakları ihtiyarlar gibi eğilmiş.Sokakların bütün yükü üstünde sanki.Kim bilir hangi sarhoş şoför çarptı.Sakat bıraktı ayağını.Bağrına dayanmış bir hançer.Kan yerine paslarını dökmüş.Acımadan bir kalp çizmişler demirden gövdesine.Kim bilir hangi aşık çizdi.
Bir lamba var sokağın başında, penceremin tam karşısında.Diğer lambalar gibi değil.Arkadaşları evliya mezarı gibi parlarken o kimsesizler mezarı gibi karanlık.Sokakların bütün günahları üstüne kalmış.Şeytan taşlar gibi taşlamışlar onu.Başına gelmedik kalmamış zavallının.Hep ezilmiş, hep hor görülmüş.
Bir sokak lambası var hikayesi yabancı olmayan.Soğuk kış gecelerinde üşüyen, sevgiye muhtaç bir sokak lambası var.Diğer lambaların altında çekirdek yenilip sohbet edilirken onun altında günahlar işlenmiş.Belki de bir aşık sevgilisinden onun altında ayrıldı.Kabahati kendinde değil de sokak lambasında gördü.Bütün işkenceleri ona reva gördü.O günden sonra sokak lambası uğursuzluğun sembolü sayıldı.
Bir sokak lambası bu kadar mı çilekeş olur.Keşke ağzı olsa da konuşsa.Nelere şahit oldu, anlatsa.Kim bilir kaç aşığın ayrılığına tanık oldu.Kaç cinayete şahit oldu.Hangi günaha gebe kaldı.Keşke ağzı olsa da konuşsa.Bu yargısız infazdan kurtulsa.Benim bir suçum yok.Ben toplum kurbanıyım diyebilse.Masumiyetini ispatlayabilse.
Karın tipiye dönüştüğü gecede bir sokak lambası bunları hatırattı bana.Hüznüme hüzün kattı.Bunları anımsattı bir sokak lambası bana.
Asım Aslandil